ธรรมนิยาม

        ธรรมนิยาม หมายความว่า กำหนดแน่นอนแห่งธรรมดา, หรือกฎธรรมชาติ
        ความจริงที่มีอยู่หรือดำรงอยู่ตามธรรมชาติของมัน  ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงค้นพบ  แล้วทรงนำมาแสดงชี้แจงอธิบายให้คนทั้งหลายให้รู้ตาม มี ๓ อย่าง
        แสดงความตามพระบาลีดังนี้
               ๑. สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจา   สังขารทั้งปวง ไม่เที่ยง
               ๒. สพฺเพ สงฺขารา ทุกฺขา   สังขารทั้งปวง คงทนอยู่มิได้
               ๓. สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา   ธรรมทั้งปวง ไม่เป็นตัวตน;
        ดู ไตรลักษณ์

        พึงทราบว่า พระบาลีเรียกไตรลักษณ์ ว่า ธรรมนิยาม (ธมฺมนิยามตา)  ส่วน คำว่าไตรลักษณ์และสามัญลักษณะ เป็นคำที่เกิดขึ้นในยุคอรรถกถา  กล่าวคือ เรียกกันในภายหลัง

(พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ โดยท่านพระธรรมปิฎก)

         ด้วยเหตุดังนี้นี่เอง  สังขารทั้งหลายปวงจึงอนิจจังมีความไม่เที่ยงเป็นธรรมดา

         จึงทุกขังกล่าวคือทนอยู่มิได้หรือทนอยู่ได้ยาก สังขารจึงต้องต้องดับไปเป็นที่สุด

         (จึงก่อให้เกิดทุกข์ แก่ผู้ที่ไปอยากในสังขารต่างๆด้วยตัณหา จึงเกิดอุปาทานด้วยเข้าใจว่าเป็นตัวตน หรือเป็นของตัวของตนอย่างแท้จริง  เนื่องเพราะด้วยความไม่เข้าใจว่า)

         ล้วนอนิจจังไม่มีตัวตนที่เป็นแก่นสารหรือเป็นแก่นแกนอย่างแท้จริง  ล้วนเกิดแต่เหตุปัจจัยมาประชุมกันเพียงขณะระยะหนึ่ง