มักเกิดขึ้น เมื่อปฏิบัติสมถสมาธิหรือฌาน ที่มักปฏิบัติด้วยความสำรวม เคร่งเครียด จนเกินการ  กล่าวคือ มีศรัทธาในพระศาสนาหรือพระศาสดา หรือครูบาอาจารย์ จึงแสดงออกด้วยอาการของการนอบน้อมคารวะหรือนับถืออย่างสำรวม  เพียงแต่เป็นไปด้วยเคร่งครัดหรือเคร่งเครียดจนเกินไป  เมื่อปฏิบัติสมถสมาธิก็เพ่งอารมณ์ หรือวิตกวิจารในสิ่งที่เป็นอารมณ์ เช่น ลมหายใจในอานาปานสติ หรือในคำบริกรรม เช่น พุทโธ เสียจนเคร่งเครียดจนเกินพอดี  ลองผ่อนคลาย ปรับจิตให้สดใส แล้วจึงปฏิบัติ จักเกิดผลดีกว่า  อาการอึดอัดเหล่านั้น อันทำให้ไม่สามารถดำเนินไปในฌานสมาธิได้ก็จักค่อยหายไป